Bas & Nienke(38)

Bas en ik hadden het goed in Rotterdam. Hij werkte als projectmanager in de bouw, ik als parttime logopedist. Maar met drie kinderen — 6, 9 en 11 — merkten we dat het leven steeds krapper werd. De kinderopvang kostte ons €1.800 per maand, de huur steeg elk jaar en de kinderen zaten meer binnen dan buiten. Toen Bas een remote functie kreeg aangeboden bij een Frans bouwbedrijf, grepen we onze kans.

Montpellier kozen we om de combinatie van stad en natuur. Het is groot genoeg voor cultuur, winkels en goede scholen, maar binnen 20 minuten zit je op het strand of in de garrigue. Het klimaat is mediterraan: 300 dagen zon per jaar. Voor onze kinderen was dat reden genoeg. De verhuizing regelden we in vier maanden — opzeggen in Rotterdam, huis zoeken in Montpellier, inschrijven bij de mairie.

Het Franse onderwijssysteem was onze grootste zorg, maar bleek een meevaller. Onze kinderen gaan naar de école publique — de openbare school — die volledig gratis is. De oudste ging naar het collège (vergelijkbaar met de onderbouw van de middelbare school). De overgang was intensief: de eerste maanden spraken ze nauwelijks Frans. Maar de school bood UPE2A-klassen aan — speciale taallessen voor anderstalige kinderen. Na zes maanden spraken ze vloeiend.

Wat ons verbaasde waren de toeslagen. De CAF (Caisse d'Allocations Familiales) is de Franse equivalent van de Nederlandse toeslagen, maar royaler. We ontvangen allocations familiales voor drie kinderen (€310/maand), plus een toeslag voor huisvesting (APL). Ook de cantine op school is inkomensafhankelijk: onze kinderen eten een warm driegangenmenu voor €2,50 per dag. In Nederland betaalden we €6 per kind voor een lunchpakket bij de BSO.

Integreren als gezin gaat anders dan als stel of single. De kinderen zijn je toegangspoort. Via school leerden we andere ouders kennen — eerst de expats, daarna de Fransen. De gouters (verjaardagsfeestjes) zijn hier een serieuze aangelegenheid. Nienke zit nu in de ouderraad en organiseert de kermis mee. Ik speel in een lokaal voetbalteam. We spreken thuis nog steeds Nederlands, maar de kinderen antwoorden steeds vaker in het Frans.

Ons advies aan gezinnen: doe het, maar bereid je voor. Regel het S1-formulier bij het CAK voor je zorgverzekering, schrijf je in bij de CPAM en meld je bij de CAF voor toeslagen. De préfecture is je nieuwe beste vriend (en vijand). Alles duurt langer dan je denkt, maar het resultaat is het waard. Onze kinderen zijn gelukkiger, gezonder en drietalig. Dat is onbetaalbaar.