Gerrit(58)

Almere was functioneel. Goed bereikbaar, betaalbaar, maar zonder ziel. Na mijn scheiding en een reorganisatie bij mijn werkgever keek ik naar mijn leven en dacht: is dit het? Ik was altijd gefascineerd door de olijfteelt — ik had er boeken over gelezen, documentaires gekeken en cursussen gevolgd. Nyons, in de noordelijke Provence, staat bekend als de "olijfhoofdstad van Frankrijk" met zijn AOP Nyons-olijven. Daar wilde ik naartoe.

Ik kocht een oliveraie (olijfgaard) van 3 hectare met 200 Tanche-olijfbomen en een klein stenen huis voor €175.000. De SAFER moest goedkeuring geven — net als bij elke landbouwgrond in Frankrijk. Ik moest aantonen dat ik een serieuze exploitant was: een bedrijfsplan, een certificaat van de Chambre d'Agriculture en bewijs van mijn opleiding. Na drie maanden kreeg ik groen licht.

Het eerste jaar was een leerschool. Olijfbomen vragen een specifiek snoeiregime (taille), irrigatie in de zomer en bescherming tegen de mistral (de koude noordenwind). De oogst is in november-december: ik pluk met de hand en met een vibreur (trilmachine). De olijven breng ik naar de moulin (oliemolen) in Nyons, waar ze geperst worden tot huile d'olive vierge extra. Mijn productie is 800 liter per jaar — klein, maar de kwaliteit is AOP-gecertificeerd.

Ik verkoop mijn olie op drie manieren: op de marché van Nyons (donderdag), via een coopérative oléicole en direct aan restaurants in de regio. Een liter AOP Nyons-olie verkoopt voor €18-22. Naast olie maak ik tapenade, olijfpasta en ingelegde olijven. De totale jaaromzet is circa €30.000. Als exploitant agricole betaal ik cotisations aan de MSA (Mutualité Sociale Agricole) — circa 35% over mijn bénéfice agricole.

De kosten van levensonderhoud in Nyons zijn laag. Mijn stenen huis heeft geen hypotheek meer, de taxe foncière is €520 per jaar en mijn maandelijkse kosten zijn €800 alles inbegrepen. Ik eet van mijn moestuin en olijfgaard, koop kaas en vlees op de marché en drink wijn uit de Côtes du Rhône voor €4 per fles. Mijn AOW begint over twee jaar — tot die tijd leef ik van de olijfolieverkoop en een kleine spaarpot.

Het leven als olijfboer is fysiek, eenzaam op momenten en afhankelijk van het weer. Maar het is ook eerlijk, tastbaar en diep bevredigend. Ik sta op met de zon, werk in de gaard, lunch onder een plataan en verkoop mijn product aan mensen die het waarderen. Op de marché ken ik inmiddels iedereen: de kaasboer, de slager, de bloemist. Ze noemen me "le Hollandais aux olives" en ik draag die titel met trots. Almere voelt als een ander leven.