Marloes(39)

Ik werkte tien jaar als verpleegkundige in het Isala ziekenhuis in Zwolle. Het werk was goed, maar de werkdruk werd ondraaglijk: onderbezetting, overuren en steeds meer administratie. Toen ik las dat Frankrijk verpleegkundigen wervde — vooral in landelijke gebieden — begon ik te onderzoeken. Bretagne trok me: de ruige kust, het milde klimaat, de Keltische cultuur. En het tekort aan soignants (zorgverleners) betekende dat ik welkom was.

Mijn Nederlandse BIG-registratie als verpleegkundige moest ik laten erkennen via de Direction Régionale de l'Économie, de l'Emploi, du Travail et des Solidarités (DREETS). De procedure heet reconnaissance des qualifications professionnelles. Ik moest mijn diploma laten vertalen door een beëdigd vertaler, apostillen aanvragen en een dossier indienen. Na vijf maanden kreeg ik mijn autorisation d'exercice — het recht om als infirmière (verpleegkundige) in Frankrijk te werken.

Ik werk nu als infirmière in een hôpital in Quimper, het departementshoofdstad van Finistère. Het salaris is lager dan in Nederland: €2.100 bruto per maand in het begin (échelon 1 van de fonction publique hospitalière). Maar de arbeidsvoorwaarden compenseren: 35 uur per week, 5 weken vakantie, RTT-dagen en een mutuelle d'entreprise. De werkdruk is lager dan in Zwolle — er is meer personeel per patiënt.

Het werken in het Frans was de grootste uitdaging. Medisch Frans is een vaktaal: je moet termen kennen als tension artérielle (bloeddruk), perfusion (infuus), ordonnance (recept). Ik deed voor mijn vertrek een cursus Frans medisch vocabulaire bij Alliance Française. In de praktijk leerde ik het meeste van mijn collega's. Na zes maanden voelde ik me thuis op de afdeling. De patiënten waarderen het dat een buitenlander de moeite neemt om hun taal te spreken.

Wonen in Bretagne is betaalbaar. Ik huur een appartement van 55m² in Quimper voor €520 per maand. De stad is charmant: middeleeuws centrum, kathedraal, crêperies op elke hoek. De kust van Finistère is spectaculair — kliffen, vuurtorens, stranden — en op 20 minuten rijden. Ik wandel elk weekend langs het GR34, het kustpad dat heel Bretagne omcirkelt. De galettes au sarrasin (boekweitpannenkoeken) met cidre zijn mijn zondagsritueel.

Mijn advies aan Nederlandse verpleegkundigen: Frankrijk heeft jullie nodig. De erkenningsprocedure is lang maar haalbaar, de werkomstandigheden zijn beter dan in Nederland en de kwaliteit van leven is hoger. Leer Frans — minimaal B2 voor de zorg — en wees geduldig met de bureaucratie. De CPAM, de mutuelle en de impôts kosten tijd, maar het systeem werkt. Ik heb in Bretagne gevonden wat ik in Zwolle kwijt was: balans, waardering en tijd om te leven.